Verwondering en beproeving

Ik dacht laat ik het weer eens over de moestuin hebben. Het is momenteel zo hard werken dat ik een paar dagen verplicht rust moest nemen vanwege rugklachten. Maar ik verwonder mij zo over de schoonheid van mijn planten en ik besef dat de natuur zo ‘intelligent’ is dat ze weten hoe, waar en wanneer ze in actie moeten komen. Ik volg de ontwikkeling dan ook op de voet. Dit jaar begonnen we met zaaien in februari, thuis in de serre. Ik denk dat we in april de eerste planten buiten in de grond plaatsten. Je komt dan al snel tot de ontdekking dat er nachtinsecten zijn die graag vers groen lusten.

Weer later geniet je van de planten die bloesem gaan dragen zoals de tuinboon, ik heb er prachtige foto’s van kunnen maken. Ook dan word je plotseling verrast met een enorme hoeveelheid zwarte luis. Er wordt gezegd dat deze goed gedijen door vochtig en warm weer. Bij mij kwam er een naar en vies gevoel bij, ik dacht daar gaat je oogst. Ik heb de planten volgens grootmoeders recept, spiritus met zachte zeep en lauw water, ingespoten. Toch heeft dit niet echt geholpen maar volgens de kenners gaan ze gewoon bonen geven. Ook de sla die zich tot mooie volle kroppen hadden ontwikkeld zitten opeens vol met bladluis. Je begrijpt dat mijn vreugdevolle enthousiasme van groei en bloei even flink op de proef wordt gesteld. Ook nu zeggen mijn buren op de tuin, Ingrid gewoon even goed wassen. Ik moet mij hier wel overheen zetten want dit blijkt gewoon bij de natuur te horen.

Zo gaat het maar door, een aardbeienveld aangelegd met nieuw stro zodat de aardbeien schoon kunnen blijven. Helaas komt er allemaal nieuw gras uit dit stro wat niet mijn bedoeling was. Gisteren zagen we de eerste mooie grote aardbeien en dachten ze even te plukken maar helaas de pissebedden waren ons voor geweest, van de zes hebben we er toch nog twee kunnen proeven. Om heel eerlijk te zijn zeggen mijn gedachten dan: ‘Waar doe ik het allemaal voor?’ Om heel eerlijk te zijn doe ik het om lekker in de natuur bezig te zijn en toch proberen te genieten van de mooie en kleine momenten want die zijn er absoluut. Ook is het leuk om je eigen groenten te eten maar als de oogst mislukt is er altijd nog een winkel waar ik het kan halen.

Daarnaast is het zo ontzettend leerzaam hoe het in de natuur werkt, hier heb ik nooit eerder bij stilgestaan. Ik vind wel dat ik de boel goed in de gaten moet houden want ik vind het jammer als er schade wordt aangebracht. Zo zag ik gisteren in de appelbomen wit spul op bladeren zitten en natuurlijk dacht ik dat het weer bladluis was. Toen ik beter ging kijken bleek het een nest met allemaal kleine rupsjes te zijn en natuurlijk heb ik die verwijderd en op de composthoop gegooid. Ook in de andere appelbomen trof ik ze aan en ik ben nu gewoon gewaarschuwd en probeer het in de gaten te houden.

Maar tot slot wil ik toch even zeggen dat de natuur mij enorm verrast, dat een zaadje zo intelligent is dat het weet wanneer het zijn tijd is om tevoorschijn te komen. Dat het, hoe minuscuul het ook is, gewoon een volwassen plant wordt en dat geeft wat het te geven heeft. Dat dit hele proces zijn leven is. GROEIEN EN GEVEN. Dit is wat het mij laat zien, de natuur is dienstbaar aan ons.

2 Replies to “Verwondering en beproeving”

  1. Mooi hoor, de natuur. En jij maakt het nog een beetje mooier met alle aandacht voor alles wat er groeit. Maar kijk je wel uit met je rug lieve Ingrid. Even een tandje minder = beter voor de langere termijn. Ik weet daar alles van, zoals je weet 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s