Het debat

Ik droomde dat ik was uitgenodigd om deel te nemen aan het debat. De stellingen waren mij toegezonden maar ik had mij hier niet in verdiept. Ik was bloed nerveus want wat als ik met mijn mond vol tanden zou staan? Maar … om de een of andere reden kwam ik niet aan het woord.

Natuurlijk heb ik vanuit mezelf wel iets te zeggen. Net als iedere andere politicus heb ik ook een verlangen en dat is werken aan wereldvrede. Ik denk dat iedereen dit diep in zijn hart zou willen en daarvoor moeten er doelen worden gesteld die bijdragen aan het evenwicht in de wereld. Belangrijke thema’s zijn: veiligheid, armoede, klimaat, onderwijs, economie, migratie, De regering is samengesteld uit diverse partijen die ieder voor zich een partijprogramma hebben. Ze weten allemaal wanneer ze in de coalitie zitten dat niet alleen hun programma verwezenlijkt kan worden. Ik denk dus dat het belangrijk is om te kijken naar de overeenkomsten en daarnaast moet iedere partij in ieder geval als doel één speerpunt inbrengen waar aan gewerkt moet worden.

De maatschappij moet weten welke doelen ze nastreven dat zie ik als transparantie. Ik weet dat wanneer je de intentie uitspreekt over datgene wat je wilt realiseren de mogelijkheden je worden geboden. Soms uit een onverwachte hoek. Er zijn altijd mensen die willen meedenken of helpen omdat het ook hun verlangen is. Wanneer gaan de neuzen dezelfde kant op en hoe zullen de Europese verkiezingen verlopen?

Een oase van rust

Waar doet mij dat direct aan denken?

De lange zoektocht die ik heb afgelegd. Deze zoektocht was eerst naar mijn ware zelf en zette zich voort naar de innerlijke bron. Deze bron voelt als het oog van een orkaan ‘veilig, vredig en kalm’. Het is werkelijk een oase van rust of misschien wel het paradijs.

Tijdens mijn zoektocht volgde ik mijn intuïtie, ik liet mij leiden naar boeken, mensen en workshops/trainingen. Zo heb ik een keer deelgenomen aan het maken van een labyrint van Chartre. Hiervoor gingen we ‘s avonds bij eb naar Bergen aan Zee, zodat we een flink stuk strand tot onze beschikking hadden. We hielpen met het tekenen en toen het labyrint klaar was liepen we hem naar het midden ofwel de oorsprong of misschien is het wel de bron van wijsheid. In het midden bleef ik even staan om te genieten van de ondergaande zon. Terwijl ik daar stond moest ik denken aan mijn ware zelf die ik de naam Aisha heb gegeven. Dit moment voelde zo ontzettend goed. Teruglopend uit het labyrint nam je in gedachten een verlangen mee en voor mij was dit een samenwerking met deze bron. Ik haal vandaag de dag nog steeds inzicht, inspiratie, kennis en kracht uit deze bron.

We sloten deze avond af met een klankschalenconcert, liggend op het strand. Dit gaf ook een bijzonder gevoel en voor mij een nieuwe ervaring. Als laatste vroeg is de groep om mijn gedicht over mijn ware zelf te mogen delen en dat werd zeer op prijs gesteld. Ook nu zal ik hiermee afsluiten.

Mijn ware zelf

Ik was mijn Ware zelf kwijt maar ik heb het weer gevonden.
Het was mijn zuivere hart, het was met lagen verbonden.
Nu is het bereikbaar en vrij.
Als een bloem is het opengegaan.
Ik kan nu zelf kiezen waar en wanneer ik open wil staan.

Schrijfcafe de Trog – GGZ Heiloo

Vandaag ben ik voor het eerst naar het schrijfcafe ‘De Trog’ bij GGZ Heiloo geweest en ik heb mij door Piet laten inspireren. Het thema voor vandaag was de maand Mei, waar doet dit mij aan denken?

Het ei

Mei doet mij denken aan het ei van jaren geleden tijdens een meditatie. Er werd mij gevraagd naar een grot te wandelen langs een pad met velerlei soorten bloemen in allerlei kleuren en maten. Het was een prachtige wandeling. Bij de grot aangekomen ging ik een ruimte binnen waar in het midden een ei stond. Boven dat ei was een opening in de grot die het zonlicht op het ei liet vallen. Ik mocht mezelf voorstellen wie ik zou willen zijn in dit ei. Ik koos voor een zonnebloem, ik vind dit namelijk een prachtige bloem die zowel krachtig, stralend maar ook nederig is. Toen werd mij gevraagd of ik op eigen kracht uit het ei wilde komen of dat ik zou wachten totdat ik bevrijd zou worden. Ik dacht: ‘Ik wacht tot dat ze mij willen zien.’ Hierna gingen we de grot verlaten en werd mij gezegd dat we nu de weg naar de grot wisten te vinden en als je terug wilde keren je dit ten aller tijd zou kunnen doen. ‘s Nachts herinnerde ik mij een gesprek met iemand die mij had gezegd dat ik zichtbaar moest zien te worden. Ik besloot terug te gaan naar de grot om mezelf te bevrijden en sindsdien is er veel veranderd in mijn leven.

Mei is de maand van bevrijding maar ook van groei en bloei. Mijn moestuin is mijn inspiratiebron voor de cyclus van alles wat leeft. Ik ben mij ervan bewust geworden dat alles wat wil groeien ruimte nodig heeft maar niet alleen dat want veiligheid heeft ook een belangrijke plek. Hier moet je dus veel tijd en aandacht aan besteden. Het is mij duidelijk geworden dat onderhouden van wat je werkelijk wilt bereiken noodzakelijk is dus zonder inspanning geen resultaat.

Dag van de arbeid

Er is volgens mij een gezegde: ‘Arbeid loont’. Hoe moeilijk vind ik het nog steeds dat ik niet meer in het arbeidsproces deelneem. De dag van de arbeid wat betekent dit voor mij? GEMIS!
Gelukkig kan ik via vrijwilligerswerk nog steeds van nut zijn en iets met mijn talenten doen. Het wordt in ieder geval gewaardeerd en ik heb mij laten vertellen dat iedereen de behoefte aan waardering en erkenning in zich heeft.

Lente

Wat vind ik de lente toch een prachtig jaargetijde. Net uit de winterslaap komt de Camelia Japonica met prachtige witte rozen uit de knoppen. Dit moment is voor mij zowel fijn als alarmerend want mijn enthousiasme moet binnen zijn grenzen blijven. Hier hebben we gelukkig na vele jaren grip op gekregen. Hoe dankbaar ben ik achteraf over de ervaringen die ik heb gehad, wat hebben ze mij veel te vertellen gehad. Ik ben opgestaan uit een leven dat je misschien ‘lijden’ kunt noemen. Hierna ben ik opgestaan uit een leven dat je misschien ‘spiritueel’ kunt noemen. En nú LEEF ik.

Mei, zij, hij, wij ……ik voel mij vrij!