Acceptatie

Vanochtend ging ik al vroeg op stap met mijn zus voor een stiltewandeling in het duingebied van Egmond. Tijdens de wandeling gingen we even van het pad af en namen plaats tussen de bomen. In mijn gedachten ontstond de volgende vraag:

‘Zou ik een boom willen zijn?’

Boom Ibiza
Mijn antwoord was direct; ‘Neen, het lijkt mij saai, je staat daar maar, wel te midden van andere bomen maar toch … Zo nu en dan een bezoekje van een vogel, de jaargetijden zijn voor iedereen hetzelfde maar toch ….

‘Ik ben toch liever mezelf.’

Nadat we hadden genoten van de prachtige zonsopgang vervolgde we weer onze wandeling. De vraag bleef mij bezighouden.

‘Zou ik die of dat willen zijn en waarom of waarom niet?’

Het gaf mij inzicht. Wanneer zou ik iemand anders willen zijn? Volgens mij is dat wanneer ik zie dat het iemand anders goed gaat, wanneer iemand gezond, vitaal en gelukkig is. Dan zou ik zo iemand wel willen zijn. Ik zou dan te weten willen komen hoe die ander zo is geworden zodat ik hetzelfde misschien kan bereiken.
Maar … wanneer wil ik niet iemand anders zijn? Dat is waarschijnlijk het tegenovergestelde. Als ik zie dat iemand het moeilijk heeft. Wanneer zijn gezondheid het laat afweten, wanneer er veel zorgen zijn en hij hierdoor veel lijdt. Ik zou die ander dan niet willen zijn. Ik bewonder die persoon dan wel dat hij met zijn last door het leven gaat.

Mijn conclusie  is dat ik mijn medemens van nu af aan zal accepteren wetende en niet wetende wat er in hem om gaat. Niet alles is namelijk zichtbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s