Ritme van de natuur

Vanmiddag liep ik in de tuin en verwonderde mij over de rust en stilte. Drie spinnen zaten in hun web tegen een mooie blauwe lucht. Het leek mij mooi om hier een foto van te maken maar bij mijn poging raakte ik een van de draden en de spin viel naar beneden in mijn tuin tussen de planten.

Flox in herfst

Toen zag ik de bloemen en verwonderde mij over hun bloei, sommige planten bloeide al voor de tweede of derde keer dit jaar. Ik dacht bij mezelf wat kan het toch makkelijk zijn wanneer je beseft dat je vanuit overgave zo kunt groeien en bloeien zodat anderen je zien en van de schoonheid kunnen genieten. Je oog moet er wel op vallen want hoeveel keer ben ik er niet gewoon voorbijgelopen?

De natuur kan ons echt veel leren, zo was ik vrijdag een tuin aan het omspitten. Ik wilde het onkruid eruit maar deze zat erg diep en in de klei. Ik ging net zo diep als dat nodig was en haalde de wortels met mijn handen uit de klei. Ik dacht zo gaat het ook met onze pijnlijke levenservaringen. Ze zetten zich diep in ons vast maar willen we ons hiervan bevrijden dan moeten we de wortels eruit halen.

De grond wordt schoner en luchtiger maar ons hart wordt zuiverder en opener. Het voelt als een bevrijding.

Overgave

Het is voor mij een bijzondere ervaring dat ik weer in een nieuwe levensfase ben aangekomen. Het hele Universum werkt weer met mij samen. Er wordt weer van alles aangereikt en ik maak hier gretig gebruik van. Ik schrijf momenteel in mijn nieuwe manuscript ‘Aisha – in de wereld maar niet van de wereld’. Deze titel heb ik al vanaf dat mijn eerste boek is uitgegeven. Op dat moment wist ik nog helemaal niet wat er op mijn pad zou komen. Ik besloot in een proces van overgave te gaan. Dat wil zeggen, ik wist even niet meer wat of ik nog moest doen. Ik had in ieder geval behoefte om mijn boek te promovergaveoten en dat heb ik gedaan door een lezing/boekpromotie te laten plaatsvinden in bibliotheek De Mare waar ik mijn boeken altijd leen. Ik had hiervoor al mijn gedachten op papier gezet, mijn gevoel had ik vormgegeven en hiermee mijn kennis gedeeld. Er werd nu geduld van mij verwacht. De geestelijke wereld had tijd nodig om het een en ander voor mij in gang te zetten zodat ik de boodschappen weer ging begrijpen.

Het meebewegen met de weg van de minste weerstand is in lijn met de wet van Overgave, we doen alles op het ritme en de stroom van tijd.

Ik heb dus de zomermaanden geluierd, genoten van de natuur en het boogschieten, kleine stapjes gezet om mijn verlangen in daden uit te drukken en opeens kwam de inspiratie weer op gang. Ik was weer bereikbaar om te weten wat mij te doen stond. En ja dit is een fase van geloof en vertrouwen in een Hogere Macht.

 

 

De weg van de held

Het kan allemaal geen toeval zijn, soms vraag ik mij werkelijk af hoe het toch allemaal kan dat ik alles zo cadeau krijg. In het verleden was dit natuurlijk wel anders. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik met een volle rugzak naar Zwitserland ging, dit was in de zomer van 2005. Galina Ashley heeft mij toen in een week tijd geholpen de rugzak wat lichter voor mij te maken. Tijdens onze laatste sessie had ze het over de weg van de held. Vandaag 17 september 2017 kom ik de naam Joseph Campbell tegen die het boek heeft geschreven ‘De held met de duizend gezichten’ ofwel ‘de weg van de held’. Hij omschrijft de held als iemand die zijn of haar leven belangeloos geeft aan iets dat groter is dan hemzelf.

Als ik verder zoek dan vind ik een samenvatting geschreven door Bram Moerland die ik dus graag met mijn lezers deel.

De weg van de held – Joseph Campbell

De cultuurfilosoof Campbell onderzocht oude mythen, sprookjes en andere verhalen en ontdekte daarin een grondpatroon. Ze gaan over het ‘ik’ dat reist van ego naar zelf. Ze vertellen over de fasen van het pad van de individuatie. Hij onderscheidde zeven stappen en voegde die samen tot wat hij noemde ‘De weg van de held.’
Niet alle verhalen bevatten alle thema’s. Sommige gaan over maar één fase. Andere vertellen de hele weg, zoals het verhaal over Odysseus, of Parsival.

1. De roep (of het ontwaakte verlangen)
In elk mens schuilt een diep verlangen zichzelf te zijn. Vaak wordt dat verlangen geofferd aan de verwachtdingen van anderen. Maar soms kan dat verlangen weer worden geactiveerd. Eén of andere gebeurtenis wekt dat verlangen. We worden geroepen. Dat is het begin van de weg. In mythes en sprookjes meestal bij geheimzinnige plekken in een donker woud of bij een bron, of onder een oude boom.
Op een bepaalde manier zijn deze plaatsen zowel vreemd als vertrouwd. De roep is meestal onverwachts, en nodigt de held uit een reis te ondernemen. In het verhaal een letterlijke reis, maar die reis staat symbool voor een persoonlijke transformatie.

2. De overwinning van de weerstanden
De roep of het verlangen maant de held iets te doen. Er zijn duizend en één goede redenen om niet aan de roep te beantwoorden. De medeleden van de groep waartoe je behoort dreigen meer of minder subtiel met uitstoting, gerechtvaardigd met allerlei argumenten: wie denk je wel dat je bent, wat een uitslover ben jij, je kunt ons niet in de steek laten, dat is toch niet voor jou weggelegd, dat kun je niet maken enz. enz.
Ze appelleren daarmee aan je angst voor eenzaamheid, die dikwijls een reden vormt om niet aan de roep te beantwoorden. Als je dat wel wilt, dan vraagt dat om een ferm besluit, een wilsbesluit of misschien meer een daad van overgave, die dikwijls het karakter heeft van bewust de eenzaamheid binnen te gaan.
Het innerlijk verlangen helpt de held het besluit te nemen z’n verlangen te volgen ondanks de weerstanden.

3. Magische helpers langs de weg
Als de held zich op zijn weg begeeft zal hij helpers aantreffen, in mythes en sprookjes meestal ergens onderweg op zijn pad, langs de kant van de weg, kort na het verlaten van een stad of het ouderlijk huis.
Dikwijls een oude man of vrouw, soms ook sprekende dieren. Ze geven de held een magisch voorwerp, een toverspreuk, of een oude veerman zet hem over een rivier.

4. De wachters aan de drempel
Buiten de grens van het dorp of buiten het woud of aan de overkant van de rivier wacht de held ook een monster of een vijand die overwonnen moet worden. Soms in afzichtelijke vormen (gnomen, reuzen, draken). Dat zijn onze eigen angsten. Die angsten moeten worden overwonnen, soms in een strijd op leven en dood.

5. Beproevingen gedurende een lange reis
Op zijn verdere weg wachten de held allerlei beproevingen. Deze beproevingen overwinnend wordt de held naar zijn bestemming gevoerd (Odysseus: terugkeer naar Ithaka). Dat is de eigenlijke queeste, de levenstaak.

6. Vereniging (mystieke bruiloft)
Het vinden van zijn bestemming is een ervaring van volmaakte eenheid, uitgedrukt in het beeld van de mystieke bruiloft. In deze vereniging van de leefwereld met een innerlijk domein betreedt de held een nieuwe dimensie van het zijn. Zijn rol in de samenleving (ego) is één geworden met de krachten van zijn innerlijk wezen (Zelf). De held is een heel mens geworden.

7. De terugkeer naar de wereld
De staat van heelheid is een heerlijke ervaring. Maar tevens de laatste barrière. De held wil daar blijven hangen. Hij moet weer terug naar de wereld als ‘gewoon’ mens. Moet helpers en eventuele magische objecten of magische vermogens achterlaten.
Je kunt nu zelf ‘magisch helper’ worden door anderen te bemoedigen ook hun eigen weg te gaan.

Je kunt deze tekst downloaden als pdf document.
Dit is een pagina van de website http://www.brammoerland.com

Urantia ofwel Aarde

Urantiaboek

Ik was geraakt door een boek dat ik had gelezen ‘De wonderbaarlijke reis’ geschreven door Winston Lucassen. Toen ik hem een email had gestuurd en mijn beleving met hem had gedeeld wees hij mij op het ‘Urantiaboek’. Het heeft mij weer veel inspiratie gegeven en wat ik altijd met ieder goed boek doe is er een samenvatting van maken. Ik haal er voor mezelf belangrijke citaten uit zodat ik deze nog eens kan nalezen. Het Urantiaboek heeft meer dan 2000 bladzijden dus dat zou ik niet zo snel in zijn geheel nog eens lezen vandaar.

Mijn man vroeg zich af of het geen sekte was waar ik mij mee bezig ging houden maar dat werd mij snel duidelijk.

Volgens Max Weber zijn definitie is een kerk sociologisch gezien een religieuze organisatie, waar lidmaatschap door traditie bepaald wordt en waar men bij (of vlak na) geboorte lid wordt; een sekte is ook een religieuze organisatie, maar lidmaatschap daarvan is een keuze van het (aspirant) lid.
Ernst Troelsch (leerling van Weber) werkte het verschil tussen kerk en sekte verder uit en stelt dat de kerk de wereld zoals die is als een uitgangspunt neemt en er in zekere zin een compromis mee aangaat, terwijl de sekte zich juist afzet tegen de wereld en er in ieder geval geen compromissen mee sluit.

Als een religieuze organisatie de samenleving en de cultuur zonder meer kan accepteren, zoals ze zijn, dan is er geen sprake van spanning en is zo’n organisatie of groep als een kerk te beschouwen: de kerk vertegenwoordigt een levensbeschouwing, die zich goed verdraagt met de algemene cultuur of daarmee geheel samenvalt.

De Nederlandse overheid is van mening dat er geen bijzondere maatregelen tegen sekten en nieuwe religieuze bewegingen genomen hoeven te worden, een standpunt dat werd bevestigd door een onderzoek van het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum (WODC) van het Ministerie van Veiligheid en Justitie dat in 2014 werd gepubliceerd.

Bovenstaande informatie was voor mij even belangrijk om op de hoogte te zijn van de verschillende meningen die men erop na houdt. Ik ben naar de jaarlijkse bijeenkomst geweest van Stichting Urantiaboek Nederland (SUN) die jaarlijks wordt gehouden op 21 augustus, de geboortedag van Michael van Nebadon in de menselijke incarnatie van Joshua ofwel Jezus van Nazareth.

Ze beschouwen Het Urantia Boek (gratis te downloaden op http://www.urantia.nl) als een stap in de voortgaande evolutie van de menselijke samenleving. Het hangt niet samen met de spectaculaire periode van baanbrekende revolutie, ook al lijkt de timing daarop. Het Boek is bestemd voor het tijdperk direct volgend op de huidige ideologische worsteling. Dat zal de tijd zijn waarin mensen bereid zijn te zoeken naar waarheid en gerechtigheid. Als de chaos van de huidige verwarring voorbij is, zal het gemakkelijker zijn de kosmos te formuleren naar een nieuw en verbeterd tijdperk van menselijke relaties. En daarvoor is het Boek gemaakt. Toch is de publicatie van het boek niet uitgesteld tot die (mogelijk) enigszins ver verwijderde datum. Een vroege publicatie van het boek zorgt ervoor dat het bij de hand zal zijn voor training van leiders en leraren. Het is ook van belang dat het onder de aandacht komt van bemiddelde mensen, die bereid zullen zijn te voorzien in fondsen voor vertalingen in andere talen.

Publicatie van Het Urantia Boek met internationaal copyright was op 12 oktober 1955. In Nederland uitgegeven januari 1997.

Het Urantia Boek (oorspronkelijke Engelse titel: The Urantia Book) is een spiritueel en filosofisch boek dat het wezen en de natuur van God en zijn relatie met het universum beschrijft. Het boek bestaat uit 196 hoofdstukken (‘Papers’) in vier delen met 2.097 pagina’s. De eerste druk verscheen in oktober 1955. Het zou zijn doorgegeven door een anonieme paranormaal begaafde persoon, die slechts zeer schaars (op een of twee plaatsen) genoemd wordt in de teksten, zoals in Verhandeling 110.

De Richter van de mens door wie deze communicatie tot stand komt, heeft zo’n grote vrijheid van handelen omdat deze mens vrijwel geheel onberoerd blijft door alle uiterlijke manifestaties van de innerlijke aanwezigheid van de Richter: het is inderdaad een gunstige omstandigheid dat hij zich welbewust in het geheel niet druk maakt over de gehele procedure. Hij heeft een van de zeer ervaren Richters van zijn tijd en generatie.

De Richter, of de Gedachtenrichter, wordt in de tekst als een soort geestelijke component beschreven die ‘in ons komt wonen’ op het moment dat we als jong mens voor het eerst met hart en ziel een morele beslissing nemen. Anno nu zou dit moment rond de zestigste levensmaand liggen, aldus de tekst. Ten tijde van de allereerste mensen viel dit moment beduidend later: rond het elfde of twaalfde levensjaar.

Sinds 1955 is het in diverse westerse en oosterse talen verschenen. Een concordantie is via de Urantia-internetsite (in het Engels en in het Nederlands) te raadplegen. De Nederlandse vertaling zag in 1997 het licht, net als de Engelse versie op dundrukpapier. Vooral in Amerika zijn er studiegroepjes in de grotere steden.

Tot zover de informatie over het ontstaan van het Urantiaboek, ik sta momenteel in het leven waarin ik mij bewust ben dat alles eenheid is, dat we inderdaad allemaal met elkaar verbonden zijn en dat alles wat we uitzenden in gedachten, woord en daad consequenties heeft voor het geheel. Daardoor kan ik mij heel goed vinden in deel IV ‘Het Leven en Onderricht van Jezus’. Ik wil helemaal niemand iets opdringen maar het verhaal zet je wel tot nadenken en ik heb het met plezier gelezen. Misschien dat ik je kan inspireren om het boek te downloaden en zelf te ervaren of het iets voor je is of niet.

Vreugde en geluk

Wanneer ik het werk doe waarvoor ik bestemd ben dan word ik betaald in vreugde en geluk. Dan zal ik mij rijk voelen.

Het werk waar ik mij gelukkig in voel is in gesprek gaan met de mensen. Ik vind het fijn om te horen waar ze mee bezig zijn. Ik hoor graag welk pad zij bewandelen.
Ik luister naar hun ervaringen maar ook naar hun worstelingen. Ik probeer te voelen en te begrijpen wat ze mij precies willen vertellen. Ik open mijn hart en laat mijn energie stromen. Dit gaat soms in woorden en soms gewoon in stilte.

Wanneer ik iets vertel dan gaat dat meestal in beeldspraak en dan zie ik ook dat het wordt begrepen. Dan vallen mijn woorden op vruchtbare grond.