De ommezwaai

Tot mijn verrassing vond ik twee brieven gedateerd 24 januari 2006. De ene was gericht aan mezelf en de ander gericht aan mijn overleden vader. Ik herinnerde het mij als de dag van gisteren. Ik zat achter mijn computer en opeens voelde ik dat ik moest schrijven en dat begon met: ‘Hallo Ingrid …….’ hierna werd het heel confronterend en het eindigde met het advies ‘Je moet nu eens stoppen met zielig te zijn en jezelf maar eens gaan waarderen en aandacht geven. Het lot ligt in je eigen handen! Succes met je transformatie!!!!!!!’ Hierna hoorde ik muziek van Toon Hermans en dit werd vervolgd met het nummer ‘Malle Babba’ en toen een nummer van Boudewijn de Groot met een inhoudelijke boodschap.

Ik wist niet wat er gebeurde maar ik reageerde met een brief aan mijn vader en vroeg hem: ‘Hallo Pa, als jij deze brief zou kunnen ontvangen en mij antwoord zou kunnen geven zou dit mij dan kunnen helpen? Wil je mij helpen om weer in mijn kracht te komen, mag ik mijn balast opruimen?’ Hierna volgde nog wat persoonlijke zaken en ik bedankte hem voor het inzicht wat ik op deze aparte manier had ontvangen.

Vandaag besef ik dat vanaf dat moment er een transformatie op gang is gekomen. Ik geloof in reïncarnatie en ik geloof in zaken die we niet met het blote oog kunnen zien. Volgens mij is er meer tussen hemel en aarde. Mijn vader kon het waarschijnlijk niet meer aanzien dat ik mijn vertrouwen volledig kwijt was en moest mij even wakker schudden en dat is hem gelukt. Ik ben weer in mijn kracht komen te staan. Dit is het moment dat ik besluit een nieuw begin te maken met een nieuwe website ‘Aisha’s inzichten’. Ik heb mijn doel bereikt en wil nu weten wat het doel van de kosmos is? Wil je mij weer volgen ga dan naar aishaverhalen.com

Wie ben jij dat ……?

Twee mensen die ik heel erg graag mag hebben mij getriggerd, ze hebben mij tot nadenken gezet.

De eerste vroeg laatst aan mij: ‘Wie ben jij dat jij dat denkt te moeten vertellen? Wat is jouw achtergrond?’ Raar maar waar, het raakte mij maar ik weet dat ik het moet vertellen of liever gezegd moet schrijven. De persoon kwam een week later om zijn excuses te maken maar ik vond dat niet nodig. Ik had meer interesse in de reden waarom hij voelde dat hij dat tegen mij moest zeggen. Nadat hij dit aan mij had duidelijk gemaakt nodigde ik hem uit om mijn eerstvolgende lezing te komen bijwonen, misschien dat hij mij dan beter kan begrijpen.

Vandaag dacht ik: ‘Wie ben jij om te zeggen dat ik mijn leven anders moet inrichten?’ Dit dacht ik nadat mijn liefste en oudste vriendin (93) dit aan mij adviseerde. Ik weet namelijk dat ik nog steeds mijn pad bewandel en dat het eindpunt nabij is, daarbij voelt het als mijn missie. Niemand kan mij bewegen om mijn richting te doen veranderen. Maar natuurlijk heeft ze een reden om dit van mij te vragen. Bij nader inzien begreep ik dat zij zich zorgen om mij maakte. Maar ook dat wil ik niet, dit is angst en ik weet dat ik deze angst niet meer wil. Ik voel dat ik veel sterker ben geworden, dat ik krachtig en stevig in de wereld sta.

Ik wil dat mensen mij vrij laten om te doen wat ik graag doe. Ik wil mensen ook vrij laten, dat ze het leven leven waar ze zich prettig bij voelen. Ik wil niemand overtuigen van mijn geloof maar iedereen tot nadenken zetten. Wanneer mensen zich gelukkig voelen moeten ze lekker doorgaan met de dingen die ze doen. Maar mensen die zich ongelukkig voelen of nutteloos en de zin van het leven kwijt zijn, die zou ik willen aanraden om eens na te denken over hun tijdsbesteding.

Wat doe je en waarom?

Alles komt weer samen

De rozenkruisers of ‘Spirituele teksten.nl’ lijken wel in mijn ritme en met mijn interesse samen te werken. Gisteren ontving ik het kwartaalblad en dit was voornamelijk gevuld met artikelen over bewustwording en eenheid.

Op dit moment ligt mijn boek(je) Aisha – hoe komen we tot eenheid? bij de drukker. Mijn presentatie/lezing over ‘De natuurlijke schoonheid ofwel innerlijke kracht’ kan binnenkort zijn definitieve versie krijgen want we zitten momenteel al in de oogsttijd. Ik mag absoluut niet klagen wat het mij – tot nu toe – allemaal heeft opgeleverd.

A4E451FF-07A1-4759-B903-6EA22019B57B

Ik hoop dat de mensen die deze presentatie/lezing gaan bijwonen net zo blij en enthousiast zullen zijn als dat ik was op het moment van waarnemen. Echt alles wordt op mijn pad gezet, mijn zintuigen worden geprikkeld, ik hoef er alleen maar iets mee te doen. Zo ontving ik vanochtend een e-mail, ook weer van spiritueleteksten.nl en ik heb genoten van het interview ‘De verwondering met Johannes Witteveen’. De kalmte en wijsheid waarmee hij spreekt raakte mij en daarom had ik het graag willen delen. Helaas lukte dit mij technisch niet, maar via Youtube is het te zien.

AISHA

A = Aandacht
I = Inspanning
S = Studie (zelfkennis)
H = Herinneren
A = Actie

Door het lezen van het boek ‘De ultieme kudde’ van Mark Earls kreeg ik weer inspiratie en kwam ik op het bovenstaand idee.

Individualisme is volgens mij, aandacht voor jezelf. Ik vind het niet zo’n gek idee om interesse te tonen in je eigen gevoelens en gedrag. Er zijn verschillende studierichtingen die gaan over gedrag en maatschappij, maar hoe belangrijk is zelfkennis?

Wanneer je jezelf kunt herinneren op welk moment je een pijnlijke ervaring hebt gehad en hoe deze is ontstaan dan is dit een mogelijkheid om in het huidige moment het vanuit een ander perspectief te bekijken. Het is zelfs mogelijk dat deze ervaring je iets positiefs heeft gebracht, dat je tot een bepaalde actie bent overgegaan. Misschien kan je er zelfs op dit moment met dankbaarheid of humor op terugkijken.

Een crisis brengt altijd iets in beweging maar wanneer je niet tegen de stroom ingaat maar wel je gevoel volgt dan kan er iets moois tot stand komen.

Pelgrim

Er blijkt onder de jongeren steeds meer aantrekkingskracht te zijn om een pelgrimstocht te ondernemen. Dit komt vooral door het spirituele element. Vroeger liep je een pelgrimstocht meer voor boetedoening maar tegenwoordig gaat het vooral om bezinning op het persoonlijke leven.

De vragen die steeds meer spelen zijn:
– Wie ben ik?
– Wat betekent mijn leven?
– Hoe voel ik mij verbonden met de rest van de wereld?

Allemaal vragen die hun leven meer inhoud kunnen geven. Om inzicht te krijgen in hoe ze verder kunnen met hun leven.

Vooruit! Op weg!

Een échte pelgrim gaat door! Hij laat zich niet afleiden van zijn doel. Al lijkt zijn hele reis misschien een droom.

Het is niet zo belangrijk wát je gelooft. Belangrijk is alleen dat je gelooft, in hoop, in schoonheid en in liefde. Heilige Augustinus schijnt gezegd te hebben dat wanneer je zegt: ‘Zo is het genoeg! Ben je al dood. Altijd voorwaarts, steeds verdergaan. Blijf niet op je pad staan, ga niet terug en verlaat de weg niet. Wie niet verder gaat blijft op zijn plaats staan.’

Ik heb ooit het boek ‘De strijder van licht’ gelezen van mijn favoriete schrijver Paulo Coelho. Deze heeft mij geïnspireerd. Een strijder van licht is iemand die in staat is om het wonder van het leven te begrijpen. Hij gaat door alle ervaringen van zijn leven en geeft nooit de hoop op om zichzelf te verbeteren. Dus je begrijpt dat ik het gevoel heb nooit klaar te zijn want ik ontdek steeds maar weer eigenschappen die voor verbetering in aanmerking kunnen komen.

Toch brengen de boeken die ik lees mij steeds weer nieuwe inzichten en zo kom ik toch verder op mijn pad. Ze geven mij hoop en moedigen mij aan om door te gaan. Ze laten mij weten dat ik nog steeds het juiste pad volg en misschien brengt het mij wel weer een vakantiebestemming. Ik las namelijk het boek ‘Het geheim van de Katharen’ dit ging over de Camino Santiago de Compostela en het eindpunt voor de pelgrim is Finisterre, waar de apostel Jakob het geloof ging verkondigen. Finisterre betekent het einde van de wereld of is het voor mij misschien het einde van mijn innerlijke reis?

B272A3DA-9752-4244-ACC2-02F2B0DA1372

Één ding weet ik zeker, zolang ik mijn doel niet heb bereikt zal ik mijn focus niet wijzigen. Ik hoop dat mijn droom ooit werkelijkheid wordt dus blijf ik schrijven over mijn innerlijke pelgrimstocht.

Behuizing van moeder aarde

Gisteren werd ik weer geconfronteerd met de behuizing van mollen en muizen. Ook dit zijn natuurwezens en horen in het geheel. Maar vind ik ze leuk in mijn moestuin? Om heel eerlijk te zijn niet. Ze zijn natuurlijk ook weer nuttig.

7840F26F-2C1C-4530-A36D-D6DD617983D2.jpeg

De mol wroet in de grond maar de molshopen die hierdoor ontstaan kun je nuttig gebruiken. Ze schijnen bijzonder geschikt te zijn om planten te kweken. Omdat het van diep komt, is het onkruid en ziektekiemen vrij en vormt hierdoor een uitstekende basis om als zaai- en stekgrond te gebruiken.

Over de muis kan ik niet echt iets nuttigs vinden. Ik lees wel dat ze voornamelijk plantaardig voedsel eten zoals groene delen van grassen en kruiden. Nu begrijp ik dat mijn basilicum waarschijnlijk door de muizen zijn weggevreten en eerder mijn salie dan ook.

Ik zie dit alles maar als een bijzonder leerproces want ik ben nog nooit eerder zo verbonden geweest met de natuur. Ook hier is het gewoon een kwestie van geven en nemen en je wordt op de proef gesteld wat betreft verdraagzaamheid. Maar bij overlast moet er toch worden ingegrepen, helaas.

Mierenkolonie

Wat had ik vandaag weer een vreselijke ervaring. Ik was twee dagen niet op de moestuin geweest dus ook niet in de kas. Normaal gesproken gaat de kas, wanneer we er zijn, open zodat het even kan doorluchten nu weet ik natuurlijk niet of dit de oorzaak is van mijn ervaring. Mijn voornemen was om de paprikaplanten in de grond te zetten. Deze grond hebben we begin van het jaar helemaal vernieuwd en is nog lekker los. Ik zet mijn schep in de grond en ik word overvallen door allemaal mieren. Ik besloot direct alle eitjes in een emmer te scheppen, met water te vullen en in de sloot te gooien. Ik vertelde het aan mijn Italiaanse buren en die vertelden mij dat ik het gewoon even moest omscheppen en dan wordt het wel minder, gewoon enkele dagen volhouden. Ik ging, zoals gezegd, de grond omscheppen maar ik stuitte op nog veel meer mierenkolonies met onwijs veel eitjes. Ik werd zelfs gebeten op handen en voeten. Ik riep ze weer en er kwam zelfs een bioloog bij en geen van allen had deze hoeveelheid eerder gezien. Toch kan het geen kwaad zei de bioloog het komt door de warmte van de stenen en de Koningin bereid zich voor om straks uit te vliegen. Hoe het ook zit, ik vind het vreselijk naar maar dit is de natuur, de mieren beschermen het nieuwe leven. Ook in mijn tuin ging het precies zo, eerlijk gezegd werd ik er een beetje gek van.

43802D4C-49C7-4CC9-8355-5706BD349A62

Maar er gebeuren natuurlijk ook leuke dingen op de moestuin, het harde werken wordt beloond. Vandaag had ik een goede oogst twee komkommers, een gourgette, twee bakjes mooie grote aardbeien, sla en zwarte bessen. Alles groeit ontzettend goed en hier geniet ik enorm van. Het verwijderen van het onkruid blijft lastig want heel veel heb ik met netten moeten beschermen zodat de vogels niet voor mij gaan oogsten zoals: aalbessen, aardbeien, doperwten, peultjes, knoflook, capucijners en de kersen zijn al uit de boom verdwenen. De pompoen planten groeien enorm en zoeken hun weg door het aardappelveld. De bramenstruik zit bomvol met vruchten en de framboos lijkt het ook goed te doen, hoe leuk is het om je eigen groenteboer te zijn.

Ego

Ik was aan de wandel met een vriendin en ik vertelde haar over een ervaring die ik eerder in de week had gehad. Pratende voort trokken we uiteindelijk de conclusie dat mijn ego wel op de proef gesteld moest zijn. Thuisgekomen besloot ik toch maar weer eens te kijken of ik hier iets over kon vinden want dat brengt mijn gedachten weer tot rust. Ik vond de volgende informatie op http://www.zelfkennis.nl.

Het ego houdt van: aandacht, liefde, waardering of bewondering.
De ontwikkeling van het strategisch zelf, dit is het deel van ons dat de wereld in gaat om succes en erkenning te verwerven, erbij te horen, geaccepteerd te worden en om gezien te worden. Je wilt de verlangens van het ego realiseren.

Iedereen heeft zijn eigen gevoeligheden, deze kleuren de bril waardoor je naar de wereld kijkt en bepalen wat je doet om gezien en gewaardeerd te worden. Het lijkt alsof je reageert op de wereld zoals die is, terwijl je eigenlijk reageert op je eigen interpretaties en behoeftes.

Het ego kan ook stil zijn omdat het sterk is en met beide benen rust in de werkelijkheid. Het stille ego kan luisteren naar anderen, begrijpen dat ieder zijn eigen kijk heeft op de wereld vanuit zijn eigen geschiedenis en dat je eigen kijk ook maar een versie is waarmee je zin en betekenis aan je leven geeft. Je kunt boven je eigen individuele perspectief uitstijgen zodat je je ook met anderen kunt identificeren, dit noemen ze interdependentie en kenmerkt het stille ego.

Zelfcompassie; je ziet je ervaringen als deel van het mens-zijn, waardoor je je verbonden voelt met anderen, in plaats van geïsoleerd. Hierdoor kun je ook compassie voelen met anderen: openstaan voor het leed van mensen in het algemeen, onhebbelijkheden van anderen zien tegen de achtergrond van hun verlangen naar erkenning, en beseffen dat we dat verlangen allemaal hebben en allemaal op onze eigen onvolkomen manier bevechten.

Nederigheid verwijst naar centrale kenmerken van een kalm, bescheiden ego, zoals: een gebalanceerde kijk op je eigen kwaliteiten en beperkingen, openstaan voor nieuwe ideeën en voor informatie die ingaat tegen je eigen opvattingen, en waardering voor de wereld en de mensen om je heen.
Nederigheid is een stabiliserende kracht die werkt in combinatie met bepaalde drijfveren, zoals het verlangen om te leren en je te ontwikkelen, om te creëren of om bij te dragen aan het collectieve welzijn.

Door al je wijsheid en zelfinzicht heen blijft je ego steeds tegen je aanduwen en strategieën bedenken: ‘Doe iets!’ Maar het beste is je ego even gerust te stellen en te zeggen: ‘Het is goed!’ De reacties die je later bedenkt, zijn vaak de beste. Dan kan er een andere wereld voor je opengaan. Als je waardevol bént, maak je contact met de wereld zoals die écht is. Het betekent bovendien dat je ook luistert naar waar je écht in gelooft. Je hoeft niets meer te bewijzen, je kunt ontspannen en je inzetten voor waarden die er écht toe doen, die groter zijn dan je ego.

Ik ben dankbaar dat ik deze informatie heb kunnen vinden en daarom deel ik deze ook graag. Alles heeft namelijk te maken met het ontwikkelen van een zelfkennis en een realistisch zelfbeeld.

Verhalenkamer Heiloo

Wist jij al dat Stichting De Buitenkans, gevestigd op het terrein van St. Willibrordus in Heiloo, een verhalenkamer heeft?

Ik weet het sinds kort doordat ik zelf mijn herstelverhaal daar mocht houden. Via via kreeg ik te horen dat ze nog vrijwilligers zochten voor de verhalenkamer. De GGZ is tegenwoordig steeds meer in het nieuws en niet zonder reden. Steeds meer mensen krijgen door te veel druk te maken met psychische klachten. Uit ervaring weet ik dat het iedereen kan overkomen, wie of wat je ook bent werkdruk, stress, pesten zijn factoren die veel invloed hebben op de geestelijke gezondheid. Wanneer je te lang op je tenen moet lopen dan ligt een burn-out en andere vormen van uitval op de loer.

In de verhalenkamer ontmoet je ervaringsdeskundigen die de worsteling tot herstel achter zich hebben liggen en die bereid zijn om anderen te steunen of misschien willen luisteren naar jouw verhaal. Ervaringen delen is soms prettig zodat je misschien begrip vindt in de weg die je momenteel bewandeld. Binnenkort wordt ik ook medewerkster van de verhalenkamer en om mij alvast in te lezen heb ik een boek meegekregen over de geschiedenis van de geestelijke gezondheidszorg in Noord-Holland-Noord. Het boek heet ‘Een bron van zorg en goede werken’. Tijdens mijn kennismakingsgesprek werd mij al snel duidelijk dat er voor mij uitdaging kan liggen op deze plaats. Als ervaringsdeskundige heb ik mijn eigen verhaal en ik weet dat de weg eruit veel van mij en mijn omgeving heeft gevraagd. Ik weet ook dat mijn gave mij een bepaalde weg heeft ingestuurd om deze ervaring te onderzoeken.

Het boek over de geestelijke gezondheidszorg confronteert mij met mijn eigen ervaring. Om heel eerlijk te zijn wist ik al op jonge leeftijd, ik zat nog op de lagere school, dat er een gekkengesticht in Heiloo was. Mijn vader werkte hier namelijk als kapper, ik hoorde wel eens verhalen dat hij soms patiënten moest vastbinden. Wanneer ik op het terrein was, omdat ik iets bij hem moest brengen, dan zag ik ook patiënten lopen. Gelukkig had mijn vader ons ook verteld dat het vaak heel intelligente personen waren die in deze geestelijke toestand terecht waren gekomen. Dit kwam volgens hem doordat ze geen rem hadden en teveel van zichzelf hadden gevraagd, wij hoefden niet bang voor ze te zijn.

Toch waren er verschillende soorten patiënten en ook verschillende paviljoens en behandelingen. Op de eerste plaats was het van enorm belang dat rust, reinheid en regelmaat werden toegepast. Ik weet nog wel dat mijn moeder het daar ook altijd over had, bij de opvoeding zijn de drie R’s van groot belang. Ik kom zelf uit een gezin van twaalf kinderen waarvan er twee vlak na de geboorte zijn overleden. Je begrijpt dat in een groot gezin en een kleine woning aandacht werd besteed aan orde en structuur en we hadden ook huishoudelijke taken waar op werd toegezien. Het klinkt nu misschien heel ouderwets en conservatief maar ik herinner mij een leuke jeugd en over het algemeen leefden we met elkaar in harmonie. Wanneer orde weg valt dan ontstaat er chaos en dit heeft over het algemeen nare gevolgen. Ruzie en conflict werd bij ons redelijk snel opgelost door erover te praten en excuses moesten worden gemaakt.

Waarom vertel ik dit nu allemaal? Ik ben er achter gekomen dat mijn bipolaire stoornis, waarbij ik psychotisch ben geworden mij veel duidelijk heeft gemaakt. Ik heb door mijn leven heen altijd erg mijn best gedaan en veelal naar de verwachtingen van anderen. Dit ging niet van zelf hier moest ik veel tijd en aandacht in stoppen om tot resultaat te komen. Er is mij wel gezegd dat ik té lang op mijn tenen heb gelopen. Terugkijkend heb ik vaker last gehad van overspanning, de andere keer was ik overwerkt en de laatste keer kreeg ik een time-out. Dit bleken signalen voor mij te zijn omdat ik mijn grens niet kende en té veel hooi op mijn vork nam. Het enige wat mij toen werd aangeraden was het wat rustiger aan te doen, te genieten van het weer en de natuur. Maar in 2006 toen het werkelijk fout ging had ik net het traject van cognitieve gedragstherapie doorlopen. Ik dacht dat ik het allemaal wel wist en dat ik volledig in mijn kracht stond. Ik had begrepen dat ik zelf verantwoordelijk was voor mijn creaties door mijn gedachten te analyseren werd mij duidelijk of ze reëel of irreëel waren. Mijn gedachten bepaalde mijn gedrag.

Mijn psychose zette mijn wereld op zijn kop en er stond mij maar één ding te doen, ik moest mijn gedachtenwereld onder controle zien te krijgen en begrijpen wat ze mij te zeggen hadden. Op de eerste plaats verlangde mijn geest naar rust, ik sliep een gat in de dag. Er kwam een periode van luiheid maar tevens had ik behoefte om mij creativiteit uit te drukken. Mijn talent was ongekend, alles wat ik vorm wilde geven dat lukte mij. De vragen die ik mij zelf stelde waren: Waarom is dit mij overkomen, wat heb ik over het hoofd gezien?
Is er een overeenkomst met eerdere situaties? Wat hebben ze mij te vertellen?

Ik zocht hulp via neuro-emotionele integratie (NEI) die mij inzicht gaf in mijn gevoelswereld. Ik leerde meer op mijn intuïtie te vertrouwen en begon waarde te hechten aan mijn nachtelijke ingevingen. Ik kon dit niet makkelijk delen vanwege mijn psychotische ervaring waar mijn man en familie zich tóch nog steeds zorgen om maakte. Ik besloot om mijn gedachten aan het papier toe te vertrouwen door erover te schrijven wat uiteindelijk een reisverslag is geworden over de zoektocht naar mijn ware zelf.

Inmiddels weet ik natuurlijk dat er geestelijk iets groots is gebeurd wat tot verwarring heeft geleid maar ik heb kort geleden een documentaire gezien ‘Crazy wise’ waar ik mezelf in herkende. Ik begaf mij al jaren op het spirituele pad en was ontzettend leergierig, ik verslond ontzettend veel boeken waar ik over nadacht. Nu heb ik ook gelezen dat het de intentie van iedere spiritueel zoeker moet zijn om de kundalini te laten ontwaken dit schijnt tot verlichting te leiden. Ik heb mij hier nooit bewust mee bezig gehouden maar bepaalde gave heb ik wel ontwikkeld. Ook heb ik gelezen dat een spiritueel zoeker er minstens tien jaar voor moet uittrekken ter voorbereiding op de zuivering van je lichaam en geest zodat je de ontwaking kunt behouden en onderhouden. Voor mij is het inmiddels dertien jaar dat ik op een dieper niveau met mezelf bezig ben. Mijn gedachten, overtuigingen, emoties, prioriteiten en gehechtheden zijn in een ander daglicht komen te staan. Ik voel steeds meer dat ik zelf verantwoordelijk ben voor alles wat ik denk, zeg en doe. Zo kijk ik ook naar de wereld om mij heen.

Alles wat ik heb geleerd wil ik graag doorgeven zodat het van nut kan zijn voor andere mensen. Hiervoor heb ik een presentatie gemaakt die een drager is voor zelfontplooiing en persoonlijke ontwikkeling. Inmiddels heb ik begrepen dat de spirituele weg bedoeld is om in je eenheid te komen waar je de innerlijke kracht maar tevens rust, kalmte en vrede vindt. Hierover laat ik mij momenteel inspireren door de natuur en ook deze kennis wil ik weer delen.

Tot slot wil ik u laten weten dat ik nu heel goed weet wat ik wil, wat ik kan en waar ik goed in ben. Ik kan absoluut niet tegen druk en stress, ik heb veel behoefte aan harmonie en vrede. Dit is dan ook waar ik mij voor wil inzetten, ik wil de wereld een klein beetje mooier maken door mensen bewust te maken van eigen verantwoordelijkheden en de vrede in zichzelf te zoeken.