Wie ben jij dat ……?

Twee mensen die ik heel erg graag mag hebben mij getriggerd, ze hebben mij tot nadenken gezet.

De eerste vroeg laatst aan mij: ‘Wie ben jij dat jij dat denkt te moeten vertellen? Wat is jouw achtergrond?’ Raar maar waar, het raakte mij maar ik weet dat ik het moet vertellen of liever gezegd moet schrijven. De persoon kwam een week later om zijn excuses te maken maar ik vond dat niet nodig. Ik had meer interesse in de reden waarom hij voelde dat hij dat tegen mij moest zeggen. Nadat hij dit aan mij had duidelijk gemaakt nodigde ik hem uit om mijn eerstvolgende lezing te komen bijwonen, misschien dat hij mij dan beter kan begrijpen.

Vandaag dacht ik: ‘Wie ben jij om te zeggen dat ik mijn leven anders moet inrichten?’ Dit dacht ik nadat mijn liefste en oudste vriendin (93) dit aan mij adviseerde. Ik weet namelijk dat ik nog steeds mijn pad bewandel en dat het eindpunt nabij is, daarbij voelt het als mijn missie. Niemand kan mij bewegen om mijn richting te doen veranderen. Maar natuurlijk heeft ze een reden om dit van mij te vragen. Bij nader inzien begreep ik dat zij zich zorgen om mij maakte. Maar ook dat wil ik niet, dit is angst en ik weet dat ik deze angst niet meer wil. Ik voel dat ik veel sterker ben geworden, dat ik krachtig en stevig in de wereld sta.

Ik wil dat mensen mij vrij laten om te doen wat ik graag doe. Ik wil mensen ook vrij laten, dat ze het leven leven waar ze zich prettig bij voelen. Ik wil niemand overtuigen van mijn geloof maar iedereen tot nadenken zetten. Wanneer mensen zich gelukkig voelen moeten ze lekker doorgaan met de dingen die ze doen. Maar mensen die zich ongelukkig voelen of nutteloos en de zin van het leven kwijt zijn, die zou ik willen aanraden om eens na te denken over hun tijdsbesteding.

Wat doe je en waarom?

Advertenties